5fd4d4ac

Waar kan ik beginnen als ik wil veranderen?

Mon, 24 Jan 2022 15:22:48 GMT

Als je een nieuwe richting wilt inslaan, moet je eerst weten waar je staat

Een dame wilde een treinkaartje kopen van Amsterdam naar Parijs. De conducteur zei dat dat niet mogelijk was. Er ontstond gekissebis en een ruzie: Waarom mag ik geen kaartje kopen bij u, daar bent u toch voor? Nee dat gaat helaas niet, antwoordde de conducteur. Maar waarom dan niet, vroeg de dame. Beste mevrouw, zei de conducteur, U bevindt zich momenteel in Groningen, en wij verkopen hier geen kaartjes Amsterdam-Parijs.

Zo is het ook als je wilt beginnen met veranderen. Meestal weet je wel waar je heen wilt, maar je weet niet altijd waar je nu staat. Daarom begint elke verandering met het bestuderen waar je nu staat, wat je al kan, wat je ervaring is, wat je talent is, je valkuilen, je patronen, etc. Als je niet weet waar je in vastgelopen bent is het heel lastig te beginnen met je reis.

Het was eind 2001 dat er bij het bedrijf waar ik werkte een reorganisatie zou komen en mogelijk zou mijn baan als manager van een afdeling klantenservice vervallen. Ik was eigenlijk al lange tijd ongelukkig en ik had het vermoeden dat dat iets te maken had met het werk dat ik deed en de manier waarop ik het deed. Ik kreeg van mijn bedrijf een coach, met wie ik zou kijken welke kant ik op zou willen.

Een half jaar later had ik vele gesprekken met mijn coach achter de rug en was er een verlangen aangewakkerd bij mij, ik voelde dat er een andere toekomst mogelijk was.

Toch kwam ik niet echt in actie, de werkelijke verandering kwam in de realiteit niet tot stand.

Waarom was dat?

Ik wilde gewoon heel graag naar Parijs, maar ik wist niet op welk station ik stond en dus kon ik geen kaartje kopen. Ik moest eerst uitzoeken waar ik was.

Daarom begint elke grote verandering met een tocht naar binnen, je moet eerst weten wat je tegenhoudt, welk patroon jouw saboteur is, in welk karrespoor je vastzit.

Ik besloot om een training te volgen waarbij ik de weg naar binnen zou bewandelen. Ik ontdekte oude patronen uit mijn onderbewuste die mijn leven tot dan gestuurd hadden. Ik ontdekte waarom ik in tien jaar elk jaar een stukje ongelukkiger was geworden. Ik had mezelf totaal op slot gezet, ik wilde geen onzekerheden en in mijn hart was ik doodsbang om op te staan en mezelf te laten zien.

Eindelijk wist ik op welk station ik stond, station FEAR.

Het voordeel van het feit dat ik dit wist is dat ik niet meer óm mijn angst heenliep, maar dat ik er dwars doorheen ging. Telkens weer en telkens weer. Angst was er toen mijn spaargeld terugliep, angst was er toen ik voor het eerst alleen voor de groep stond, angst was er voor opdrachtgevers, voor bazen, voor directeuren, voor mislukking, voor falen, voor collega’s, voor van alles. Maar ik liet me er niet meer door van mijn pad halen. Ik ging erdoor heen, angst was mijn vertrekpunt, waardoor ik eindelijk op reis kon naar de toekomst waar ik al zolang naar verlangde.

Dus dit is wat je moet doen als je wilt beginnen met veranderen: Je moet op reis naar binnen en je moet uitvogelen op welk station je staat, wat je grootste blokkade is om in actie te komen en dan kan je reis beginnen!

Tien dingen die jou stress geven

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 12 Mar 2019 16:48:38 GMT

Eigenlijk is er maar één ding dat je stress geeft en dat is: “Het gaat niet zoals ik wil”.

En dit projecteer je op de wereld om je heen, inclusief je lichaam en geest. We kunnen ze één voor één nalopen en dan mag jij zeggen of het klopt.

Ten eerste, wat ligt het meest dichtbij: dat is je geest, of je denken, je bewustzijn: Stress komt in de vorm van: “Ik denk te veel, Ik denk te weinig na, Ik heb de verkeerde gedachtes, hoe kom ik aan goede gedachtes, mijn gedachtes zijn niet OK, ik krijg mijn gedachtes niet op papier”. En zo kunnen we nog wel even doorgaan, de basis aanname is dat er iets mis is met jouw gedachtes en dat je daar iets aan wilt veranderen. Daarom ga je mediteren, yoga doen, op retraite. Dat lijkt meestal heel nobel, maar voor de meeste mensen start het uit onvrede en stress over hoe het op dit moment is.

Ten tweede, wat is het eerstvolgende wat verschijnt in jouw bewustzijn: Je lichaam. Veel van ons hebben een totaal verziekte relatie met ons lichaam, bijna niemand accepteert het zoals het is. Dat gaat als volgt: Ik ben te dik, ik ben te dun, ik heb te weinig spieren, m’n neus is niet goed, mijn lippen zijn niet ok, mijn billen steken niet genoeg uit, ik heb haar op ongewenste plekken, dat vlekje is niet mooi, die huid die rimpelt, ik heb love-handles, ik heb een buikje, waarom heb ik geen insta gezicht, mijn ogen zijn te klein, mijn oogleden hangen, ik heb flaporen, ik heb rood, gekruld, dun, etc. haar. En zo kunnen we nog wel even doorgaan; ons lichaam is een favoriet onderwerp om af te keuren en als gevolg daarvan stress over te hebben.

Ten derde, het volgende wat verschijnt zijn je naasten. Ook daar is volop ruimte om af te keuren hoe het nu is. Zie alle bovenstaande opmerkingen over jouw lichaam en pas ze toe op je partner, daar heb je weer voldoende mogelijkheid voor stress. Want je partner doet/is natuurlijk nooit precies zoals jij wilt. Hij/zij ruimt zijn sokken niet op, of zeurt over het opruimen van de sokken. Het is nooit goed. Andere naasten zijn je kinderen: ook daar volop ruimte voor verbetering: ruim je kamer eens op, stel je niet zo aan, eet je groente op, doe beter je best, maak je huiswerk af, wees braaf, zit, geef poot. We projecteren menigmaal onze eigen mislukkingen op onze kinderen en creëren daarmee niet alleen stress bij onszelf, maar ook bij hen.

En ben je single? Dan is er natuurlijk ook genoeg om ontevreden over te zijn: waarom heb ik geen relatie, waarom mislukken mijn relaties altijd, ik ben vast niet aantrekkelijk genoeg, ik wil niet alleen zijn, etc.

En dan zijn er altijd nog je ouders; of ze nog leven of niet, dat maakt niet uit: Er is altijd wel een verlangen dat het beter kan dan het nu is of dat het in het verleden beter had moeten gaan en dat ze anders hadden moeten reageren, dan was jij nu een stuk gelukkiger geweest. Je houdt gewoon altijd nog de hoop op een beter verleden, een soort van ‘Als… dan’-denken. Als mijn vader nu maar meer open was geweest, minder dominant, meer complimenteus, aardiger, rijker, dunner, gezonder, dan was ik nu ook een leuker persoon geweest. Scheidingen zijn dan natuurlijk ook een mooi aanknopingspunt voor trauma’s en stress, want dat hadden ze niet, anders, beter, leuker moeten doen. Stress, stress, stress. Hiervoor is therapie in het leven geroepen. Ook heel nobel, maar vaak niet meer dan een doekje voor het bloeden van: “Het had anders moeten zijn”. Een goede therapeut stelt dit aan de orde, een minder goede zal je steeds verder laten afdalen in het verleden. Dit is de reden dat sommige therapeut-cliënt relaties jaren duren, zonder dat er echt iets verandert.

En last but not least: Dan hebben we nog de wereld. Daar is natuurlijk ook van alles mis mee: Lees de krant van vandaag en maak een lijst van zaken die jij graag anders en beter had gezien. Kijk op Instagram en voel waar je allemaal commentaar en afkeuring bij voelt, of een verlangen om ook zo te zijn. Als Rutte nou maar eens na zou denken, als grote bedrijven nou maar eens minder misdadig zouden zijn, als oliemaatschappijen nou maar eens zouden stoppen met CO2 uitstoot, als de samenleving nou maar eens liefdevoller zou zijn, als er maar niet zoveel mensen doodgingen van de honger. De lijst is schier eindeloos: De wereld is imperfect en jij weet natuurlijk prima hoe dat allemaal beter kan. Maar het feit dat dit niet zo is levert je veel stress op, voor sommigen zoveel dat ze niet in staat zijn normaal te functioneren.

Iets dichterbij in die wereld heb je je werk, je baas, je collega’s. Ook daar is van alles op aan te merken. De bedrijfsvoering kan beter, je baas kan beter, je collega’s roddelen teveel, je werkplek is te rumoerig, de klanten zijn lastig, de koffie is niet te zuipen, je computer is te traag en er zit maar geen schot in deze reorganisatie. De werksituatie is één van de meest stress-gevende elementen voor de mens. Geen wonder, we spenderen er een groot deel van ons wakkere leven. En er is een hoop te verbeteren.

Een belangrijk element dat in jouw wereld verschijnt is niet echt, maar heeft toch enorm veel invloed op jouw stressniveau. Ra, ra, ra wat is dat? Money! Voor de meesten van ons neemt het nooit meer een tastbare vorm aan. Het zijn 0-en en 1-en in jouw computer. Energiepulsjes. Maar voor ons oh zo echt. We laten ons erdoor verleiden, richten, stimuleren en we werken er acht uur per dag voor. Maar het kan ook een grote bron van stress zijn; je hebt niet genoeg, of je bent bang dat je het kwijtraakt, of je weet niet waar je in moet beleggen, of je moet een erfenis verdelen. Money, money, money; wat een gedoe, maar het is niet vaak zoals je wilt.

Dan is er nog de ‘grote schijnbare oplossing’ voor alle stress: verslavingen. Door verslavingen word je even tijdelijk verdoofd en hoef je even niet de stress te voelen die er is. De grap is natuurlijk dat zodra het effect van je verslaving uitgewerkt is, de boemerang keihard in je gezicht terugkeert. Net zolang tot je besluit om de boemerang niet meer te gooien en met de stress aan de slag te gaan.

Ik had je tien dingen beloofd, maar die heb ik je niet gegeven.

Daar is een reden voor: Iedereen heeft zijn eigen stress-toptien, maar de kans is groot dat je tien elementen kunt destilleren uit de bovenstaande opsommingen. Maak voor je zelf een lijst van de meest stress-gevende zaken. Bepaal dan of je invloed hebt op deze zaken. Zo niet, laat ze los. Indien je er wel invloed op hebt stel je jezelf de vraag: heeft het werkelijk enige (echte) zin om ze te veranderen. Zal ik echt gelukkiger worden van vollere lippen, van meer spieren, van een dunnere buik of een thigh-gap? Alleen als je deze vraag zonder bedenkingen met ‘ja’ kunt beantwoorden; dan kun je ermee aan de slag gaan en voelen hoe het is om invloed op iets uit te oefenen waar je ook werkelijk invloed op hebt. Het voordeel: als je ermee aan de slag gaat zul je merken dat je stress al weg is, je hoeft het resultaat niet eens te halen.

Tien routes naar een burn-out

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 12 Mar 2019 16:47:17 GMT

Het is tijd om te stoppen met luisteren en om beginnen te leven!

Er zijn tien routes naar een burn-out, maar er is maar één oorzaak:

Niet snel genoeg naar de stem binnenin jezelf luisteren.

Van de mensen die ik heb begeleid met een burn-out wist iedereen al ruim (zeer ruim) van tevoren dat dit niet de juiste weg, niet het juiste leven was.

Maar tevens had iedereen overtuigingen die ervoor zorgden dat ze toch door bleven gaan, totdat het lichaam het opgaf.

Vaak zijn mensen met een burn-out mensen met enorme wilskracht.

Want het betekent nogal iets als je in staat bent om zo lang door te zetten totdat je lichaam het letterlijk opgeeft.

Dat is niet iets voor slappelingen, dat is iets voor krachtige mensen.

Het probleem is dat je te ver bent doorgeschoten in je talent van doorzetten, je bent tegen je gevoel en tegen je lichaam in gaan drammen.

En ik kan het weten, want ik heb het zelf ook gedaan.

In mijn fanatisme en doorzettingsvermogen woog ik in 2002 nog minder dan 60 kilo (bij een lengte van 1.78).

Niet omdat ik aan het afslanken was, maar omdat ik zo fanatiek de adviezen van mijn natuurgeneeskundige opvolgde dat ik steeds lichter werd.

En vanuit een wat ruimer perspectief luisterde ik zo slecht naar mezelf en durfde ik zo slecht voor mezelf op te komen, dat ik fysiek aan het verdwijnen was.

En wie was hiervoor verantwoordelijk? Natuurlijk: ik, de grote roerganger.

Ik wilde al heel lang uit loondienst, ik wilde al heel lang iets anders doen, een eigen bedrijf beginnen, met mensen werken op het gebied van bewustwording.

Maar ik deed het tegenover gestelde, ik werkte in een technisch bedrijf, op een vies, stinkend industrieterrein in een klein hokje.

Alles zat vast en het zat al heel lang vast.

Ik moest huilen van woede en verdriet op de terugweg in de auto op dag 1 van mijn baan bij dat bedrijf, zo verschrikkelijk vond ik het.

Ik heb het daarna nog vijf jaar vol gehouden voordat ik ontslag durfde te nemen.

Het was een verschrikking, een misdaad naar mezelf.

Dit is mijn motivatie om dit werk te doen; ik wil eraan bijdragen dat jij eerder naar jezelf gaat luisteren dan ik dat deed.

En dat je gaat geloven dat je een veel vrijer leven met meer voldoening tot stand kunt brengen dan je nu kunt bedenken.

Ken je dat liedje van Dolly Parton: “Working 9 to 5, what a way to make a living”.

Dat nummer en andere liedjes die daarop leken raakten altijd iets in mij.

Wie heeft dat ooit verzonnen? Working 9 to 5? Waarom vinden we dat normaal?

Hoe was dat eigenlijk vóór de industriële revolutie, hoe werkten en leefden mensen toen?

Ik kon jaloers zijn op mensen in Afrika, die niks hebben, maar toch gelukkig en vrij van dag tot dag leefden.

Er zijn vele routes naar een burn-out, hierbij geef ik je er tien: Foute relatie, verkeerde baan, lege bankrekening, een scheiding waarbij je vecht om van alles, te zwaar sporten, verkeerde vrienden, verkeerde beleggingen, teveel nadenken, de druk van je familie en cultuur, de klimaatverandering.

Maar er is maar één oorzaak: Niet naar jezelf luisteren.

Wat wil jij écht? Waar wil je echt aan bijdragen? Wat zegt je intuïtie? Wat wil je voor jezelf? Hoe wil je je voelen? Hoe ziet je ideale leven eruit? Waarom zou jij dat niet kunnen bereiken?

Inderdaad, waarom zou je dat niet kunnen bereiken?

Negen van de tien obstakels zitten tussen je oren.

Het kan handig zijn die bloot te leggen, want dan kun je er iets aan doen.

Waarom bleef ik vijf jaar werken in een baan waarvan ik vanaf dag 1 wist dat ik er ongelukkig van werd?

De eerste reden: ik geloofde niet dat er een ander leven mogelijk was dan in loondienst werken bij een bedrijf.

De tweede: De angst om geen inkomen te hebben en niet voor mijn gezin te kunnen zorgen. Ten derde: Mijn vrouw en ouders zouden het er vast niet mee eens zijn, als ik een andere route zou kiezen.

Ten vierde: Ik zag bijna niemand om mij heen die dat deed, dus dan zou ik het ook niet kunnen.

Ten vijfde: Anderen leken het prima te vinden; werken voor een baas, dus dan zou ik het ook moeten kunnen.

Ten zesde: Ik was gewoon bang om mezelf te laten zien, uit m’n grot te komen en me volledig bloot te geven.

Ten zevende: De risico’s leken me enorm.

Het kantelpunt in een burn-out komt op het moment dat je gaat zien hoe je jezelf hebt klemgezet en dat je erachter komt dat je jezelf dus ook weer kunt bevrijden.

Je neemt het stuur weer in handen en ziet hoe je zelf weer acties kunt ondernemen om jezelf te bevrijden uit het leven wat je hebt gecreëerd.

Toen ik dit inzag heb ik m’n huis te koop gezet en vervulde een lang gekoesterde droom: Ik verhuisde naar een mooie plek in het groen.

Ik heb m’n baan opgezegd en ik ben begonnen met een opleiding tot trainer en ik ging als franchisenemer werken bij een trainingsbureau.

Het bleek dat ik dat allemaal zelf kon beslissen.

Mijn leven veranderde daadwerkelijk.

Ik ging niet dood en belandde ook niet onder een brug.

Wow!!

Ongelooflijk, hoe krachtig we kunnen zijn, als we het stuur weer in handen nemen.

Dit kun jij ook doen.

Sterker nog; dit moét je doen, om je toekomstige burn-out te voorkomen.

Want zolang er iemand anders achter het stuur van jouw leven zit gaat die burn-out er een keer komen. Dat is simpelweg een kwestie van tijd.

Zelfontplooiing gaat ten diepste over het redden van jezelf.

Hoe de zakelijke identiteit ons ziek maakt

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 12 Mar 2019 16:42:45 GMT

We willen wel authentiek zijn, maar dan moeten we ook iets opgeven

‘Voel de energie van dit rollenspel’, riep ik uit.

Bijna in wanhoop.

Ik was zojuist, weer, getuige geweest van de standaard-modus waarin werknemers bij bedrijven staan zodra ze met elkaar gaan communiceren.

Alsof ze zichzelf thuislaten.

En overschakelen op één of andere robot.

‘Wat voel je?’, vroeg ik.

‘Koud, afstandelijk’, zei een (vrouwelijke) deelnemer.

Inderdaad, het straalt ervan af. Het is zo duidelijk.

De standaard stand van communiceren in veel organisaties is koud en afstandelijk, we noemen dat dan zakelijk.

Wij begeleiden vaak mensen die ziek zijn geworden van hun werk en in een burn-out belanden.

Wat hebben deze twee bovenstaande zaken met elkaar te maken?

Het is: Gebrek aan medemenselijkheid, warmte, echte interesse.

Eigenlijk is dat helemaal niet zo moeilijk.

Want als de deelnemers daarna het rollenspel nog een keer doen, komt de ‘normale’ mens tevoorschijn en is er opeens wel een leuk gesprek, met verbinding en echte aandacht.

Ik heb dat nu al zo vaak gezien, dat ik niet meer het idee heb dat dit veroorzaakt wordt door mijn begeleiding.

Nee, mensen hebben deze vaardigheid van nature al.

Anders kun je niet 10 minuten na het ‘koude’ gesprek opeens een ‘warm/normaal’ gesprek hebben.

Ik ben ervan overtuigd dat deze vaardigheid om het leuk te hebben met elkaar met respect voor iedereen, gewoon in de mens zit ingebakken.

De meeste mensen deugen, zogezegd.

We zijn echter in bedrijven zo geïndoctrineerd geraakt met verhalen over winst maken, productiviteit, managen van medewerkers, targets etc etc. , dat we ons on-menselijk en dus on-natuurlijk zijn gaan gedragen.

Alsof andere mensen honden zijn die je een opdracht moet geven.

Of soldaten die orders moeten volgen.

Wat een flauwekul.

Zo zijn we helemaal niet en we voelen ons er ook niet gelukkig bij.

Ook de managers voelen zich niet blij; ze lopen natuurlijk aldoor tegen weerstand aan.

Dus dit is een oproep om weer normaal te gaan doen tegen elkaar in bedrijven.

Gewoon zoals we ook privé (raar begrip) met een vriend zouden praten.

Dat scheelt een hoop burn-outs en ziekteverzuim.